Home

Toch nog even een berichtje, omdat ik er echt pas vanmorgen achter kwam dat dit mijn vertrek is. Ik ben echt blij dat ik volgende week zondag nog even terug kom want ik kan het hier nog lang niet los laten.
De sfeer, het gegil van de kindjes, de chaotische bende, soms lijk je erin te verstikken maar al met al is het geweldig.
De kleine handjes en voetjes, het gelach en zelfs het gehuil, alles ga je missen. Maar vooral het familie gevoel. Dit was twee maanden echt mijn "thuis", hoe raar het ook klinkt. Je weet waar je echte thuis is, in Nederland bij mijn familie, maar deze familie is wel twee maanden mijn familie geweest, waar je gewoond en geleefd hebt en alles gedeeld.

Vandaag is mijn laatste officiele dagje op Isiaiah 54, zondag vlieg ik met Thomas naar Kaapstad voor een weekje vakantie! Morgen komen Karlijn en Nienke dus gaan we waarschijnlijk wat leuks doen. Eigenlijk bevat ik nog niet zo goed dat ik echt vertrek, vooral omdat ik weet dat ik hier nog terug kom. 30 mei, als papa naar Durban komt, gaan we samen nog langs Isiaiah 54 en kan ik alle kindjes dus nog even zien. En ik kijk er ook best naar uit om er even lekker tussenuit te gaan. Ik heb heel veel goede verhalen over Kaapstad gehoord dus ben heel erg benieuwd! We gaan natuurlijk de tafelberg beklimmen, naar Robben Island, walvissen spotten in Hermanus en duiken met the white sharks. Ik heb via Eltje een leuke lodge kunnen regelen in de studentenwijk van Kaapstad dus daar logeer ik voor 7 nachtjes. Daarna vlieg ik zondag de 30ste terug naar Durban en zie ik mijn vader weer na 3,5 maand! Van daaruit gaan we twee weken op reis door Zuid-Afrika. Hluhluwe, Swaziland, de st.

Zo kom je erachter hoe de ware indentiteit van mensen kan verschillen met hoe ze zich voor doen..

De tienermoeder die we maandag uit het ziekenhuis gehaald hadden, is er vandoor. Ze heeft alle kleren en cosmetica van Sneh (haar beste vriendin hier) gejat en is weggegaan. En dat terwijl wij hier allemaal het vertrouwen in haar hadden dat juist zij wel op het goede pad zat, dat zij er met wat hulp weer helemaal bovenop kon komen. Wij zagen haar als een volgster van Sneh, Sneh die hier dag en nacht werkt, altijd lief en gezellig is en ontzettend goed voor haar kindje zorgt. Niets was minder waar.

Toen Keith (man van Glynnis) Sneh gister naar huis bracht, stond het hek open en lag het slot er niet meer. Dat vonden ze al raar, dus ze gingen samen binnen kijken. Daar was het een grote puinzooi, alles lag door elkaar, een paar kledingstukken lagen over het bed versprijd en verder was alles wat Sneh had weg.

Afgelopen weekend was zeer geslaagd!
Vrijdag haalde Tamara ons om 21.00 op en gingen we naar de backpackers waar Thomas verblijft. Wij dachten dat we vroeg waren maar het feest was al in volle gang! Bob Marley en z'n bandje zorgde voor de muziek en er waren heel wat mensen. Moet zeggen dat de gemiddelde bezoeker iets extra's gebruikt had dan enkel alcohol maar dat mocht de pret niet deren ;)

Meteen maar weer een update, omdat er (weer) veel gebeurd is.
Gister hadden we vrijwilligersdag, we zouden om 09.00 vertrekken maar gelukkig kwam onze chauffeur een uur te laat. Want ineens stond C. (de tienermoeder die we op straat gezet hebben 2 weken geleden) voor de deur. Samen met haar "oma". Heel raar, want vlak voor ze wegging zei ze tegen ons "Ik kan nergens heen, ik heb helemaal geen familie!"

Weer een weekje voorbij en er is wederom veel gebeurd.
Afgelopen weekend zijn Noor, Riet en Suus naar Hluhluwe geweest, ik bleef hier want papa en ik gaan daar in juni samen heen.
Dacht eerst dat ik me misschien wel zou gaan vervelen maar alles behalve...

Vrijdag ben ik met de kids naar het strand geweest, echt super! Ze zijn doodsbang voor de zee en nog veel banger dat je ze niet komt redden als je verdrinkt, "Auntie Judith, if the sea would take me, what would you do?"
En je kan honderd keer zeggen dat je ze komt redden, maar ze vragen het elke keer weer.

Afgelopen weken is er weer het een en ander gebeurd hier.

Vrijdagochtend om 05.00 wilden we vertrekken, het was nog pikkedonker buiten. Helaas voelde Karlijn zich hartstikke beroerd, ze had de hele nacht over gegeven dus we besloten pas zaterdag te gaan. Suus en ik zijn toen naar de kids gegaan (die zijn zo ziekelijk vroeg wakker!) en ineens werd Glynnis om 06.45 gebeld, er was een zwanger meisje dat op straat was en nergens meer naar toe kon. Of wij haar op konden vangen. Aangezien er geen andere organisatie is die zwangere tieners opneemt, zijn wij de enigen en hebben haar om 07.00 opgepikt. Ze was best overstuur, haar moeder en broer hadden haar de deur gewezen toen ze hoorden dat ze zwanger was, zij vonden dat Y. (het meisje) maar bij de vader van het kind moest aan kloppen. Maar die was natuurlijk in geen velden en wegen te bekennen en ze mocht alleen terug komen bij haar moeder als ze geen baby had.

Dit weekend gingen Suus en ik naar Lesotho, het was echt geweldig!
We hebben eerst een nachtje geslapen in de Sani Lodge, van daaruit zijn we 's ochtends met een safari jeep de bergen in gegaan. Het was zo groot, echt niet te geloven!
Je rijd langs dorpjes met stenen hutjes (gemaakt van stenen op elkaar gelegd met daartussen "cement" gemaakt van koeienpoep en modder en het dak is van riet) en daar werken ze nog helemaal met oude gewoontes, vuurtjes stoken, wassen in de beek enz.

We sliepen zelf ook in zo'n dorpje, te paard zijn we daarheen gegaan. Om 15.00 zijn we gaan paardrijden en door de bergen kwamen we bij het dorpje waar ons gezin waar we een nachtje zouden slapen woonde.

Deze week hebben we een drukke week! Gister hadden we de vrijwilligersdag, echt super leuk om alle andere projecten te zien!
Ze zijn allemaal heel verschillend en het was heel leuk om te zien dat iedereen zo enthousiast was over zijn/haar eigen project. We konden helaas niet langs Isiaiah omdat het momenteel echt veel te druk is, we hebben 30 kinderen op 50 m2, daar passen geen andere mensen meer bij. Bovendien zijn we allemaal heel druk bezig met adoptiepapieren (een van de kleintjes wordt waarschijnlijk geadopteerd) en gaan we vandaag L. wegbrengen naar het kindertehuis speciaal voor AIDS kindjes. Dat is echt heel fijn voor haar want ze zit in stadium 4 (stadium 5 is het ergste en vaak laatste stadium) en daar kunnen ze haar veel beter helpen.

De eerste week zit erop!
Tot nu toe gaat alles redelijk soepel, het is ontzettend chaotisch maar ook heel erg leuk en leerzaam. We hebben ontzettend veel gedoe gehad met een tienermoeder die er vandoor was (ze zou "even" weggaan maar kwam 24 uur later pas terug en liet haar kinderen achter, een baby van 6 weken en een meisje van 2 jaar) en waarvan Glynnis niet wist wat ze ermee moest doen.
Uiteindelijk duidelijke afspraken zwart op wit gezet, hopen dat dit werkt..

Verder zijn we met de oudere kids naar het strand geweest, ze vonden het echt geweldig! Ze zijn wel als de dood voor de zee, ze komen er nooit dus zijn niet gewend aan "bewegend" water.

Gisteravond waren we tegen 19.00 in Durban.
De autorit was echt in een woord GEWELDIG!
We vertrokken om 05.00 en hebben zoooveel gezien! De weg er naartoe was gelukkig makkelijk, ze hebben hier maar 18 snelwegen en van Port Elizabeth tot aan Durban rijd je de hele tijd over de N2.
We reden door dorpjes met zwarte marktjes (we waren echt de enige blanke mensen daar!) en ze verkopen daar werkelijk alles, kippen, fruit, groente, schoenen (losse, dus niet in paren) en we zagen ook hoe een stel schapen met een kruiwagen in een aanhangwagen geladen werd.

Het was echt super om zo door de bergen, bossen en dorpen te rijden. Had het echt voor geen goud willen missen!

En omdat het zo goed beviel willen we waarschijnlijk binnenkort met een stel een weekend naar Mozambique gaan rijden. Is zo'n 600 km hier vandaan en je komt in een heel ander land terecht.

Wat er in 24 uur tijd wel niet mis kan gaan..
Allereerst, toen ik gisterochtend op tijd op gestaan was om mijn hele tas te pakken (waarempel, ALLES paste erin!) en ik echt klaar voor vertrek was, checkte ik gelukkig nog éven mijn ticket. Port-Elizabeth - Durban on 29 March.
Gister was het 28 maart en ik zou dus helemaal niet vliegen. Nou ja, beter een dag te vroeg dan te laat ;)

Vanmorgen nog een dagje project mee  gepakt, helaas was het schoolvakantie en waren er geen kinderen maar ik ben met Pinki de Township in geweest en ze heeft me alles laten zien, de "gangsterhood", de kliniek, supermarktjes, alles.

Daarna de laatste spulletjes gepakt en vertrokken naar het vliegveld. Daar gemeet met een jongen waar ik mee zou vliegen, hij kwam vanuit een ander project in PE en ging ook naar Durban. Alles ging goed, afscheid genomen, ingecheckt en wachten tot we konden boarden.

Vandaag was mijn laatste dagje op het HDC.
Heb een geweldige dag gehad maar het was ook heel raar. Als je de kinderen rond ziet rennen, ziet zwaaien en ziet lachen besef je dat dit de laatste keer is dat je ze ziet en dat zij in deze rotzooi zullen blijven en jij verder gaat met je leven. Over een paar maanden zit ik weer lekker thuis achter de buis met een groot bord eten.

Je weet in je hoofd wel dat je ze heel veel gegeven hebt, dat je ze heel gelukkig maakt met alleen een knuffel, aandacht en vooral interesse in hun verhalen, maar in je hart denk je dat je nog meer had kunnen doen.

En vooral het feit dat je ze waarschijnlijk nooit meer zal zien, breekt echt je hart. Ze zijn nog zo kllein en hebben al zoveel meegemaakt waar je ze allemaal voor zou willen behoeden. Ik zou ze allemaal wel mee willen nemen in mijn koffer.

Dacht dat ik 'm niet meer zou krijgen, maar jawel!
Afgelopen dinsdag was voor ons vieren hier de eerste echte cultuurshock. We kwamen er toen ook achter dat we eigenlijk niet weten waar we hier bang voor moeten zijn, maar dat we ons veel bewuster moeten worden van het gevaar wat hier in principe om de hoek ligt. Met ons is gelukkig niks mis gegaan en we nemen alle voorzorgsmaatregelen natuurlijk perfect, alleen merk je toch dat je daar op een gegeven moment lakser in wil/gaat worden.